Historie EF: Ayako z Japonii w EF Paris

Dlaczego zdecydowałeś się na wyjazd za granicę?

Kiedy byłem w połowie swoich dwudziestu lat, zacząłem się zastanawiać, czego mógłbym żałować za 10 lat. Jedną z pierwszych rzeczy, które przyszły mi do głowy, było życie za granicą.

Dlaczego wybrałeś EF?

Mój doradca powiedział mi: „Dlaczego nie potraktujesz working holiday jako elementu swojej kariery?”. Dzięki temu zmieniłem swoje podejście – przestałem postrzegać wyjazd jako coś wyłącznie dla zabawy i zobaczyłem w nim realną szansę na rozwój zawodowy.

Jaki był Twój poziom językowy przed i po wyjeździe?

Przed wyjazdem byłem na poziomie A1, a po jego zakończeniu osiągnąłem poziom A2.

Mimo że uczyłem się podstaw w Japonii, uczestnictwo w zajęciach prowadzonych po francusku przyniosło ogromny postęp.

Jak przygotowywałeś się do wyjazdu?

Przez rok uczęszczałem na zajęcia konwersacyjne. We Francji wymaganych jest wiele dokumentów do wizy, więc przygotowania i research zajęły sporo czasu.

Jak wyglądała atmosfera w klasie i jakie były narodowości studentów?

W klasie było mniej niż 20 osób w różnym wieku – od nastolatków po osoby po dwudziestce – co tworzyło bardzo dynamiczną atmosferę. Byli tam studenci ze Szwecji, Szwajcarii, Włoch, Brazylii, Danii, Meksyku, Wenezueli, Korei Południowej i Chin.

Czy masz jakieś szczególne wspomnienia lub przyjaźnie?

Jeden z moich znajomych z Korei bardzo mi pomógł przy podpisaniu umowy na telefon, za co byłem mu bardzo wdzięczny.

Jak wyglądało Twoje zakwaterowanie?

Mieszkałem z rodziną goszczącą: rodzice i dwóch synów w wieku gimnazjalnym i licealnym. Starsza córka była już zamężna i mieszkała osobno, ale kiedy wracała w odwiedziny, przyjeżdżała z dzieckiem, którym wszyscy się bardzo opiekowali.

Jak spędzałeś czas po zajęciach?

Od kwietnia do czerwca pogoda była bardzo przyjemna, a dni długie i słoneczne, więc często spacerowałem po Paryżu. Ponieważ zajęcia były wymagające, poświęcałem też czas na naukę i powtórki.

Jak oceniasz wsparcie EF na miejscu?

Nawet jeśli pracownicy nie mówili perfekcyjnie w danym języku, zawsze starali się uważnie słuchać i pomóc najlepiej, jak potrafili.

Co wyniosłeś z tego doświadczenia po powrocie?

Przed wyjazdem miałem wrażenie, że świat zagraniczny jest bardzo odległy. Teraz, nawet jeśli nie rozumiem języka, potrafię spokojnie poradzić sobie w sytuacji, gdy ktoś mnie zaczepi na ulicy.

Zmienilo się też moje podejście do siebie – wcześniej bardzo przejmowałem się opinią innych, teraz wiem, że można żyć według własnych zasad i wartości.

Czy EF oferuje wsparcie po powrocie?

Tak, dostępne są m.in. 3-miesięczne kursy angielskiego dla powracających, wydarzenia rekrutacyjne do firm międzynarodowych oraz wsparcie w zmianie kariery.

Jakie różnice kulturowe zauważyłeś między Japonią a Francją?

W Japonii, jeśli przypadkowo nadepniesz komuś na stopę w zatłoczonym pociągu, możesz spotkać się z niezadowoleniem. We Francji natomiast usłyszysz raczej „Nie martw się tym”. Najbardziej zapamiętałem życzliwy uśmiech tej osoby – zrobiło to na mnie ogromne wrażenie.

Jakie masz plany na przyszłość?

Chcę dalej uczyć się francuskiego i ponownie zacząć naukę angielskiego – co mnie samego zaskakuje, bo wcześniej go nie lubiłem.

We Francji zacząłem też nowe hobby – tworzenie stempli z gumki. Codziennie publikowałem swoje prace na Instagramie i rozdawałem wizytówki, dzięki czemu otrzymałem zamówienia od restauracji, kosmetyczek czy kwiaciarni. Prowadziłem również warsztaty w Paryżu.

Po powrocie do Japonii chcę rozwijać tę działalność – prowadzić warsztaty zarówno w Japonii, jak i za granicą oraz sprzedawać produkty online.

Moim celem jest prowadzenie warsztatów zarówno po francusku, jak i po angielsku. Jeśli wrócę do Paryża, chciałbym rozwijać swój biznes, współpracując zarówno z Francuzami, jak i Japończykami.

Wiadomość dla osób rozważających wyjazd

Szczerze mówiąc, w ciągu jednego roku nie osiągnąłem spektakularnego postępu językowego. Jednak moje nastawienie zmieniło się diametralnie. Nauczyłem się być bardziej otwarty w komunikacji, nawet jeśli nie znam języka, i zyskałem odwagę do podróżowania.

Poznałem też ludzi, których nigdy nie spotkałbym w Japonii – kucharzy, sommelierów, florystów, fotografów – i zdobyłem wiele cennych doświadczeń.

Jeśli się wahasz, wyobraź sobie siebie za 10 lat i zastanów się, czego możesz żałować. Ja cieszę się, że wyjechałem – i uważam, że Ty też powinieneś spróbować.