Historie EF: Eva Romero z Hiszpanii w EF Nowy Jork

Jedną z rzeczy, która przeraża mnie najbardziej w życiu, jest moment, w którym na końcu drogi mogłabym poczuć, że tak naprawdę nie żyłam w pełni, żałując decyzji, których nie podjęłam z braku odwagi, i zastanawiając się „co by było gdyby”. To właśnie był główny powód, dla którego zdecydowałam się zrobić gap year i wyjechać daleko stąd. Opowiem więc, jak wyglądał mój rok przerwy po studiach w pięknym New York.

Początek przygody

Moim marzeniem od zawsze było wyjechać za granicę i przez jakiś czas tam żyć, a szczególnie w Stanach Zjednoczonych. Pamiętam jeszcze egzamin ustny First Certificate i pytanie: „Gdzie widzisz się za 5 lat?”. Odpowiedziałam: „Spacerując ulicami Nowego Jorku”. I rzeczywiście, pięć lat później to się spełniło.

Na początku EF było dla mnie tylko środkiem do realizacji marzenia. Chciałam poprawić angielski i zamieszkać w mieście, które tak długo sobie wyobrażałam. Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo ta decyzja zmieni moje życie.

Miesiąc przed wyjazdem wszyscy pytali mnie, czy się denerwuję. Szczerze? Nie. Może dlatego, że to wszystko wydawało się jeszcze nierealne. Nawet w samolocie nie czułam strachu. A kiedy dotarłam na miejsce, zrozumiałam dlaczego – wiedziałam, że robię dokładnie to, czego naprawdę chcę.

Pierwsze dni

Przyleciałam wcześnie rano, więc moje współlokatorki jeszcze spały. Następnego dnia odbyło się barbecue powitalne dla nowych studentów. Kampus w New York wyglądał jak z filmu: boisko, siłownia, basen, korty, teatr i ludzie z całego świata.

Zwiedzanie miasta rozpoczęliśmy klasycznym żółtym autobusem. Zostawiono nas przy Bryant Park, a potem spacerowałyśmy z koleżankami po Times Square i Broadway. W pierwszych tygodniach chłonęłam miasto, jeździłam rowerem po Central Park i odkrywałam każdy jego zakątek.

Zajęcia w EF

Lekcje były bardzo dynamiczne. Choć wcześniej byłam raczej nieśmiała na zajęciach, tutaj było odwrotnie. Atmosfera sprzyjała rozmowie, a nauczyciele i studenci szybko stali się częścią mojej „drugiej rodziny”.

Program był dobrze zbalansowany: gramatyka, słuchanie, czytanie, pisanie i mówienie. Jeśli coś sprawiało trudność, skupialiśmy się na tym bardziej. Do tego dochodziły zajęcia specjalistyczne – mogłam wybierać między tematami takimi jak biznes, kultura czy moda.

Największy postęp zauważyłam nie tylko na testach, ale w codziennych rozmowach z ludźmi z całego świata.

Życie w Nowym Jorku

Nie bez powodu powstały o tym mieście setki filmów i piosenek.

Pamiętam, jak znajomy powiedział mi: „Łatwo odróżnić nowojorczyków od reszty – oni patrzą przed siebie, a my w górę na wieżowce”. I to prawda, do dziś nie przestają mnie zachwycać.

Moim ulubionym miejscem nie był jednak Manhattan, tylko DUMBO na Brooklynie. To właśnie tam najczęściej wracałam.

Poza nauką podróżowałam, odwiedziłam m.in. Miami i Meksyk, a wieczorami często wychodziłam ze znajomymi. Życie nocne w Nowym Jorku nie jest tanie, ale widoki i atmosfera są absolutnie wyjątkowe.

Mój gap year

W pięć miesięcy przeżyłam jakby pięć różnych żyć.

To był czas nauki, przyjaźni i wolności. Wolności w najpełniejszym znaczeniu tego słowa. Nauczyłam się samodzielności, lepszego radzenia sobie z emocjami i sytuacjami, których wcześniej nie znałam.

Relacje, które tam stworzyłam, są niezwykle silne. Ludzie poznani w kilka miesięcy stali się moją rodziną.

Wpływ na karierę

Dziś firmy szukają ludzi z międzynarodowym doświadczeniem. Nie chodzi tylko o język, ale o otwartość, adaptację i doświadczenie życia za granicą.

Gap year naprawdę robi różnicę w CV. W moim przypadku był jednym z kluczowych kroków, które doprowadziły mnie do miejsca, w którym jestem dziś.

Czy zrobiłabym to jeszcze raz?

Tak. Bez wahania. I jeszcze raz. I jeszcze tysiąc razy.

Chętnie przeżyłabym dokładnie to samo, ale też spróbowała nowego kierunku – może Australia, Nowa Zelandia albo Kapsztad.

Jeśli czujesz, że to Twój moment, nie czekaj. Spakuj walizkę i rusz w świat.